สายน้ำที่ร่วงหล่นปนเค้าหยาดน้ำตา  กลับไปคิดถึงคราแรกที่เราพบกัน

มรสุมที่ทอสีทอง  นำเราสองให้ปองรักกัน

ฟ้ากำลังจะมัวตัวของเราหนาวสั่น  สื่อดวงตาสัมฟันธ์  อบอุ่นพลันสองรา

ความรักเราเคยสดชื่น  แล้วใยแปรเป็นอื่น

เหลือแต่ความขื่นขมระทม  เมื่อลมพายุหอบฝนมา

เธอไม่ยอมบอกเหตุผลใดๆ  (ปล่อยฉันไว้กลางฝน)

มาบัดนี้ยามฟ้าสีหม่น  ราวกับดลให้ตรมฤทัย

รู้เป็นเพียงอากาศแต่ไม่อาจห้ามใจ  อยากมีเธอชิดใกล้แต่เธอคงไม่ลืม

ที่เธอลาฉันไป

 

 

= ฉันคนเดียวที่เสียใจ =