แด่...คนที่คิดถึง...

 หากความรักเป็นสิ่งสวยงาม

ฉันคงไม่อาจสัมผัสได้เลยตลอดชีวิตของฉันที่ผ่านมา

...ความรักของฉันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา

     วันแล้ว...วันเล่า...ช่างเนิ่นนานเหลือเกิน

สำหรับการรอคอย ใครสักคน ที่ไม่เคยมีตัวตน

และฉันไม่อาจสัมผัส หรือรับรู้ได้ด้วยความรู้สึก และหัวใจ

     แม้เพียงสักน้อยนิด..ก็ไม่เคย....

.........ยินดีและชื่นชม สำหรับทุกคนที่มีความรัก 

และถ้าหากแบ่งปันความรักให้กับคนรอบข้างได้อย่างจริงใจ 

และไม่ต้องการอะไรตอบแทน 

นอกจากความสุขและรอยยิ้ม

เธอ...คือคนที่ช่วยเติมเต็มความรักให้กับโลกใบนี้...

ว่าไหม ???

การทื่เราคิดถึงใครสักคนอย่างเอาเป็นเอาตาย 

แต่บางทีคนที่เรากำลังคิดถึงอยู่ 

หารู้ไม่ว่าเราคิดถึง (อย่างมาก ถึง มากที่สุด)

ความรู้สึกน่ะ...มันยากที่จะอธิบายจริงๆ 

แต่ถ้าหากคุณเคยรู้สึกคิดถึงใครแบบนี้บ้างคงเข้าใจ 

(ดี อาจจะดีมาก ถึงมากที่สุด)

         
ความคิดถึง...มันไม่เจ็บไม่ปวดหรอก 

แต่มันทรมานอยู่ลึกๆ ภายในใจ

ใครบ้างจะรู้สึกได้ดีเท่าตัวของเราเอง 

ยิ่งการที่เราต้องแอบคิดถึงด้วยแล้ว 

(ไม่ต้องพูดถึงความอึดอัดใจตรงนี้เลย)

ทรมานเพราะความคิดถึง..

ความรู้สึกนี้มันช่างกวนใจเราได้ตลอดเวลาที่เรายังหายใจอยู่ 

(เพราะคิดถึงคนที่เราไม่สามารถบอกใครได้ว่า..คิดถึง)

จะด้วยอะไรก็แล้วแต่..มันเป็นเรื่องของความรู้สึกนะ 

ถูกผิดหรือเปล่าเราจะไม่พูดถึง 

เพราะว่าคนเราทุกคน

ย่อมมีสามัญสำนึกภายใต้จิตใจตัวเองอยู่แล้วล่ะ